Ömrümün Acı Sayfaları : 18 Mayıs 1944 – Sürgün



Ömrümün Acı Sayfaları

09 05 2009 /  
Kategorisi: Sürgün Hatıraları

Anlatan : Umuş REŞİTOVA – Hazırlayanlar: İsmet YÜKSEL, Safiye BELÂLOVA

1923 yılında Sudak’a bağlı Souksu köyünde doğdum. 1931 yılında okula başladım. 1935 senesinde ise Sudak ortaokuluna girdim. Biz o vakitler Souksu köyünde oturuyorduk. Sonra Taraktaş’a taşındık. Taraktaş’da öğrenci yurtları vardı. İlk zamanlar yatak, yemek ve okul ücretsiz idi. Sonradan yatak için de, yemek için de ve hatta okul için bile para almaya başladılar. Rahmetli babam kolhozda çalışıyordu. Kolhozlara aylık yerine az az yemek için erzak veriyorlardı. Bizler evden okula para olmadığı için yayan gitmek durumundaydık (Taraktaş-Sudak arası yaklaşık 14 kilometredir). Ben daha sonra maddî sıkıntılar yüzünden okuldan ayrılıp, Küçük Taraktaş kolhozunda sekreter olarak çalışmaya başladım. Ama bir müddet sonra ortaokulu bitirip Yalta’daki öğretmen okuluna girdim. 1941 senesi savaş başladığında ben Yalta’da idim. Savaş olduğundan dolayı, okulu bitirmeme rağmen diploma alamadım. Benimle beraber Otuz köyünden Sultaniye Veliyeva ve S. Seytmemetov da vardı. İşte savaş hayatına böyle başladım.

Büyük ağabeyim Celâl Ablâlimov savaşa gitti. Diğer kardeşim Ablâmit de savaş başladığında askerdeydi. Ondan mektup aldık, Gomel şehrinde imiş. O orada ebediyete kadar kaldı. Kırım ise Alman ordusunun işgali altındaydı. 14 Nisan 1944 senesi Sovyet Ordusu Kırım’a girdi. Her bir köyden bilgili kızları topladılar. Beni de o kızların arasına aldılar. Sonra hepimizi değişik yerlere dağıtarak halkın listesini yaptırdılar. Halka sorulan sorular şunlardı: Adın, soyadın, yaşın ve milletin. Biz nereden bilebilirdik bu hazırlanan listelerin bizim Kırım Tatar halkının kara yazılı günü için olduğunu?

18 Mayıs 1944’de sabah saat 4’de kapılar çalındı. İki er ve bir subay bizleri uykudan uyandırıp, üstümüze ne giyebildiysek öylece bizi tekme-tokat silâh zoruyla evimizden dışarıya çıkardılar. Kamyonlara doldurup Kefe şehrine götürdüler. Bindiğimiz kamyonları geri geri sürerek istasyonda duran hayvan vagonlarının kapısına yanaştırıp, aşağıya inmemize müsaade edilmeden kamyondan doğruca trene bindirildik. Onların gözünde bizler insan değil, hayvan gibiydik. Vagonun içi hayvan pisliğinden cıvık cıvıktı. Vagon ağzına kadar silme dolduktan sonra kapılar kapatıldı ve on iki gün sonra Rusya’nın Gorkiy (Nijniy Novgorod) bölgesinde açıldı. İki vagon Kırım Çingenelerini orada şehrin ortasına bıraktılar. Çünkü onlar çalışmazlardı. Bizi de Gorkiy bölgesi Pravdinsk kâğıt kombinesine bıraktılar. Balıkino denilen yere de iki vagon adam götürdüler. Savaştan sağ kalan Seferov ve bazı Kırım idarecilerini Volga tarafına derin dağlar içine götürdüler. Bir daha onlardan haber alamadık. Kâğıt kombinasının adamları yaşımızı, mesleğimizi sorup sabaha kadar bizi bilgimize göre işlere dağıttılar. Açıkta hiç kimse kalmadı. Yaşlı, genç, çocuk hepimize bir iş buldular. Ben öğretmen olduğumdan bana masa başında iş yazmışlar. Aylığımı sordum, “600 ruble ve 450 gram ekmek” dediler. O zaman ailemiz babam, annem, ben, Ayşe kardeşim (Şimdi Taraktaş köyünde oturuyor) ve Settar kardeşimden (rahmetli oldu) oluştuğu, yani kalabalık olduğu için aylığı çok olan ağır bir iş istedim. B.eni selüloz atölyesine aldılar. Orada cepheye kâğıt hazırlıyorlardı. Fakat orası sağlığa çok zararlıydı. Oraya ilk girdiğim günlerde devamlı hap-şınyor, gözlerimden yaş geliyordu.

Asan kardeşimi de Almanlar işgal sırasında orduya hizmet için götürmüşlerdi. Aradan yedi yıl geçtikten sonra gelip bizi buldu (1989’da Asan kardaşım Vatan Kırım’da vefat etti). Sudak şehrinde yaşayan bir insanperver Rus arkadaşım bana mektup ve iki küçük paket yolladı. Bu da hatıralarımın bir köşesinde daima duruyor.

Bir müddet sonra insanlar, yapılan eziyetlere dayanamayıp kaçmaya başladılar. Ondan sonra fabrikanın idarecileri biz Kırım Tatarlarına kumandanlık rejimi koydular. Ayda iki defa işlerimizi bırakıp kumandan gözetimi altında gidip imza atıyorduk.

1956 senesi biraz gevşeme oldu. Beni imza atmaya götürmemeye başladılar. Bilâhare Özbekistan’a gittim. Rahmetli eşim savaştan sonra Taşkent’de okumuş. Savaş başladığında orduda yemin merasiminden sonra cepheye götürmeyip İran’dan gelen çekirge sürüsünü kovmaya göndermişler. Sonra cepheye gitmiş, oradan da sağ-salim dönmüş. Savaşta General Berzarin’in alayındaymış. İlk onlar Berlin’e girip bayrak çekmişler. General Berlin’e girdiğinde sevinip motosikletten düşüp ölmüş.

Bizler acı ve uzun sürgünlük yıllarından sonra Vatan’a dönmeye muvaffak olabildik. Pek çoklarımız bu günleri göremeden sürgünde son nefeslerini verdiler. Neyse bu günümüze de şükür, daha beterinden Allah saklasın. Allah evlâtlarımıza Vatan Kırım’da ilelebet yaşamayı nasip etsin. Biz göremeyiz belki ama, inşaallah evlâtlarımız Tarak Tamgalı Gökbayrağımızı göklerde görürler. Amin.

Emel Dergisi , Sayı:211 Kasım – Aralık 1995 , Sf. 23



Yorumlar

“Ömrümün Acı Sayfaları” başlığına 3 yorum yazılmış
  1. Yazılanları okudum ve inan gözlerim dolu dolu oldu. Öncelikle bu olaylarda hayatlarını kaybetmiş abilerim, ablalarım, analarım ve babalarımın için Allah rahmet ve ailelerine baş sağlığı diliyorum. Bu gerçekten çok çirkin ve yürek yaka bir durum. Yüce Allah’tan dilerim ki inşallah ettiklerini hepsi teker teker bulurlar. Şuanda Kırım’da yaşayan kandaşlarımızı da Allah her daim korusun inşallah. Umarım ki böyle tabloları bir daha görmeyelim. Yazılarınız için çok teşekkür ederim. Bizi bilgilendirdiğiniz için. İnşallah TURAN Türk Birliği gerçekleşir de bizde namerde el açmak zorunda kalmayız (Amin) Başarılarınızın devamını diliyorum.

    Halil ibrahim AYDIN
    Türkiye

  2. Oliver dedi ki:

    Yazılanları okudum ve inan gözlerim dolu dolu oldu. Öncelikle bu olaylarda hayatlarını kaybetmiş abilerim, ablalarım, analarım ve babalarımın için Allah rahmet ve ailelerine baş sağlığı diliyorum. Bu gerçekten çok çirkin ve yürek yaka bir durum. Yüce Allah’tan dilerim ki inşallah ettiklerini hepsi teker teker bulurlar. Şuanda Kırım’da yaşayan kandaşlarımızı da Allah her daim korusun inşallah. Umarım ki böyle tabloları bir daha görmeyelim. Yazılarınız için çok teşekkür ederim. Bizi bilgilendirdiğiniz için. İnşallah TURAN Türk Birliği gerçekleşir de bizde namerde el açmak zorunda kalmayız (Amin) Başarılarınızın devamını diliyorum.
    +1

  3. ahmet dedi ki:

    Sadece stalin değil onun soyundan gelenlerin hiçbirisiyle iki cihanda dost olmam mümkün değil.Görmeyi çok arzu ettiğim Kırım’ı bilmem, hiç bir kırımlıyı tanımam ama orası benim öz kardeşlerimin vatanı. Vatanlarından koparılmış diyarı gurbetlerde vefat etmiş kardeşlerim sizlerin yeri cennettir inşaallah.Öz vatanlarına kavuşan kardeşlerimiz de bilsinler ki onların parmağı acısa biz kolumuzda bunu hissederiz.Kırım’a ve kırımın gerçek vatandaşlarına selam olsun.

Yorum yaz

Ne düşündüğünüzü bizimle paylaşabilirsiniz...